Hans Groen

gastvrije gemeenschap (5) – zorg hoort bij de maatschappij

Als overheid en beleidsmakers het over ‘gemeenschap’ hebben, voel ik mij altijd ongemakkelijk. Eén reden is, zoals we zagen bij de Bijlmerramp, dat de overheid altijd een incompleet beeld heeft van de gemeenschappen in de maatschappij. Een ander punt is, dat de overheid niet meer dan generiek over ‘gemeenschap’ kan spreken. De overheid kan niet aangeven wélke gemeenschap aan zet is, en wát die gemeenschap dan zou moeten doen. » …

gastvrije gemeenschap (4) – belofte

Over wiens gemeenschap hebben we het? Ik moet steeds aan de week na de Bijlmerramp denken. De Bijlmer was synoniem met onpersoonlijke hoogbouw en ontbrekende sociale cohesie geworden. Niet helemaal onterecht; je kon er weliswaar de nachtegaal horen, zoals beloofd toen de plannen gemaakt werden, en vele andere kleurrijke vogeltjes, maar de gemoedelijkheid die ik tot ongeveer 1983 had meegemaakt, was verdwenen. » …

gastvrije gemeenschap (3) – zelfgenoegzaam zijn

Gemeenschap is ergens bij horen en dat is een existentiële basis voor mens-zijn. Zonder de zorg van tenminste één ouder wordt het baby’tje geen mens. Heimwee naar de gezinsgemeenschap is een eerste ijkpunt voor ons denken over en ervaren van gemeenschap. Een volgend heimwee-punt is als je net helemaal volwassen bent — zo ruwweg: de wereld die je aantreft als je ongeveer 24 jaar bent. » …

innovatie voor spreeuwtjes op de fiets

Velib, Paris

Vélib’ fietsen, Parijs

Met de verspreiding van e-bikes en smart-bikes zou 200 jaar stilstand in fiets-innovatie doorbroken worden. Zegt Marco te Brömmelstroet. Een beetje enthousiast, want de ‘safety bike’ verving vanaf ongeveer 1880 de ‘penny farthing’, na een ontwikkel periode van ongeveer 10 jaar. Vanaf die tijd werd het driehoeks-frame de standaard dat dus nou om innovatie zou schreeuwen. Ik denk dat de innovatie zich op de ruimte voor mobiliteit zelf moet richten. En op de zwerm spreeuwtjes die door die ruimte ‘vliegt’. » …

wat kan de blinde staatszucht brouwen … (geactualiseerd)

“Wat kan de blinde staatszucht brouwen, / wanneer zij raast uit misvertrouwen?” Die woorden van Joost van den Vondel uit ‘O kerstnacht, schoner dan de dagen’ snijden mij iedere keer door de ziel. Ook de Nederlandse overheid toont willens en wetens haar afzichtelijke wrede gezicht. » …

gastvrije gemeenschap (2) – gezelligheid

Ons verlangen naar gemeenschap is de heimwee naar de onmiddellijke, natuurlijke gemeenschap van het gezin waarin we geboren werden. Bij natuurvolken is dat gezinsverband vaak uitgebreid met  de grootouders en de ooms en tantes ook deel uitmaken van dat verband en die de gemeenschap bestendigen in de tijd. In een samenleving die zich ontplooit, ontstaat een publiek leven waarin de gezinsgemeenschappen beperkt zijn tot de ouders met de onvolwassen kinderen. » …

gastvrije gemeenschap (1) – heimwee

Wie de columns hier volgt, heeft gemerkt dat ik niet veel op heb met ‘gemeenschap’. Bij gemeenschap zie ik vooral de instantie die het individu verplichtingen oplegt, over het individu heenwalst, in identitaire wij-groepen anderen uitsluit, en met ressentiment de samenleving vergiftigt. Toch zou ik ‘gemeenschap’ als kristallisatie van de ervaren of gevoelde verbondenheid van mensen niet als waardevol willen, noch kunnen, ontkennen.

» …

te goede boeren

De afgelopen weken dook de hongerwinter op bij het duiden van de boerenacties, recent nog in NRC (15 nov. 2019). Nederland is er trots op dat we de tweede agro-exporteur in de wereld zijn, iets van 75% van onze agro-productie wordt geëxporteerd. Omdat we na de hongerwinter zeiden: “nooit meer honger”? » …